Nie ma o niej wzmianki na kartach Biblii, a przecież jest dla nas od wieków wzorem odwagi i miłości do Chrystusa. W tradycji Kościoła zachodniego legenda o Weronice i jej niezwykłej chuście z wizerunkiem oblicza Zbawiciela wywodzi się z apokryfów z IV w. (Ewangelia Nikodema). Wspomniany tekst głosi, że ów cudowny wizerunek miała otrzymać niewiasta o imieniu Weronika (z gr. vera ikon – prawdziwy obraz), która otarła twarz Jezusa w czasie Jego drogi krzyżowej uliczkami Jerozolimy. Miała to być kobieta, o której wspomina wcześniej Ewangelia, że została uzdrowiona przez Pana z krwotoku. Chusta została przywieziona do Rzymu przez Weluzjana, sługę cesarza Tyberiusza, który po ujrzeniu oblicza Chrystusa miał zostać uzdrowiony z trądu. Historia ta rozpowszechniła się w średniowieczu szczególnie dzięki „Złotej legendzie” Jakuba de Voragine'a. Na podstawie tych i innych przekazów powstało wiele dzieł sztuki z Weroniką.