Urodzony na zamku Roccasecca w 1225 r., do Zakonu Kaznodziejskiego wstąpił już jako 20-latek, wbrew szykanom rodziny. Misję tego zgromadzenia, jaką jest służba słowu Bożemu w dobrowolnym ubóstwie, wypełnił z niezwykłym oddaniem, poprzez niestrudzoną pracę teologiczną w gorliwym poszukiwaniu prawdy, którą pragnął nieustannie kontemplować i przekazywać innym. Jako twórca systemu nauki filozoficznej i teologii katolickiej, zwanego tomizmem, wywarł zasadniczy wpływ na kształtowanie się zachodniej myśli chrześcijańskiej. Jego spuścizna literacka jest olbrzymia, choć żył zaledwie 48 lat. Zakonnik, kaznodzieja, poeta, ale przede wszystkim wielki myśliciel, człowiek niezwykłej wiedzy, którą potrafił połączyć z równie wielką świętością, odznaczał się bowiem pokorą i szlachetnym sposobem bycia. Powiedziano o nim, że „między uczonymi był największym świętym, a między świętymi największym uczonym”. W swej skromności kilkakrotnie odmawiał propozycji zostania biskupem. Zmarł w drodze na sobór w Fossanova 7 marca 1274 r. Jan XXII kanonizował go 18 lipca 1323 r., a Pius V ogłosił 11 kwietnia 1567 r. doktorem Kościoła zachodniego.