Jeden z najpopularniejszych świętych Europy urodził się ok. 256 r. w galijskim Narbonne, w chrześcijańskiej rodzinie. Po latach nauki, dzięki pozycji ojca, dotarł na dwór cesarski. Tam według św. Ambrożego został dowódcą straży przybocznej Dioklecjana (284–305). Z początku ukrywał swą wiarę i potajemnie pomagał prześladowanym braciom, ale wkrótce jawnie wystąpił w ich obronie, ściągając na siebie gniew cesarza, który kazał łucznikom przywiązać go do drzewa i zabić. Jakub de Voragine OP w „Złotej legendzie” zapisał: „Tyle strzał tedy utkwiło w nim, że podobny był do jeża, a żołnierze przypuszczając, że już nie żyje, odeszli”. Odnalazła go jednak chrześcijanka Irena i opiekowała się nim, aż wyzdrowiał. Bracia prosili, by ratował życie i uciekł z Rzymu, ale on po modlitwie wyszedł na spotkanie orszaku cesarza i ponownie wezwał go do zaprzestania prześladowań. Wtedy Dioklecjan nakazał zatłuc go kijami, a ciało utopić w Cloaca Maxima. Tym razem odnalazła je chrześcijanka Lucyna. Ukazał się jej Sebastian i nakazał swój pochówek.