We wskrzeszanym z ruin opactwie nie mogło zabraknąć miejsca poświęconego modlitwie, czyli oratorium. Do tej funkcji zaadaptowano pomieszczenie na pierwszej kondygnacji, które niegdyś pełniło rolę jednego z licznych pokoi rezydencji książęcej. O wyborze akurat tej sali zadecydowały względy komunikacyjne dostęp z obszernego holu, otaczającego dawny klasztorny wirydarz i bliskie sąsiedztwo klatki schodowej. Skierowane na zachód okna dają nastrojowe światło, sprzyjające kontemplacji. Do sali oratoryjnej przylega niewielka zakrystia.