Nowy numer 26/2022 Archiwum

Codziennie bliżej celu

O Ćwiczeniach Duchownych, peregrynacji ikony i relikwii św. Ignacego Loyoli oraz inspiracjach, jakie ten święty zostawił Kościołowi i światu, mówi o. Mirosław Bożek, jezuita, proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bytomiu.

Klaudia Cwołek: Rok temu w jezuickich parafiach i wspólnotach rozpoczął się szczególny czas, który zrodził nowe inicjatywy i pomysły. Co Wam dały minione miesiące?

Mirosław Bożek SJ: Od maja zeszłego roku trwa Jubileuszowy Rok Ignacjański, który zakończy się 31 lipca, w uroczystość św. Ignacego Loyoli, założyciela naszego zakonu. Został on ogłoszony z okazji dwóch ważnych rocznic: 500 lat od nawrócenia św. Ignacego, które liczy się od momentu, gdy kula armatnia przestrzeliła mu nogę podczas obrony Pampeluny 20 maja, i 400 lat od kanonizacji, która odbyła się 31 lipca.

Ten jubileusz to bardzo dobra okazja, żeby ludziom przybliżyć sylwetkę św. Ignacego, bo nawet ci, którzy korzystali z Ćwiczeń Duchownych, czyli tzw. rekolekcji ignacjańskich, których ojciec Ignacy jest autorem, nieraz niewiele o nim słyszą. Mam wrażenie, że mimo swoich zasług i znaczenia nie jest to zbyt popularny w Polsce święty. W naszej parafii zaproponowałem cykl konferencji, których celem jest pokazanie jego postaci z różnych stron, zwłaszcza czym się św. Ignacy zajmował i w jaki sposób był i nadal jest inspirujący dla swoich towarzyszy czy innych osób, które do dzisiaj nawiązują do jego duchowości. Seria konferencji w czwarte środy miesiąca rozpoczęła się w październiku ubiegłego roku i będzie trwała do lipca. Do ich wygłoszenia zaprosiłem głównie moich współbraci jezuitów, a także jedną osobę świecką. To dr Ewa Dybowska, która wykłada na Akademii Ignatianum w Krakowie, znawca pedagogiki ignacjańskiej, zaangażowana we Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego, która łączy osoby żyjące duchowością św. Ignacego.

Czy wśród podjętych tematów można wskazać coś szczególnie cennego, będącego wskazówką do konkretnych działań?

Wiele przedstawionych zagadnień wynikało z Ćwiczeń Duchownych, które same w sobie są perłą duchowości nie do przecenienia. Natomiast jedna z tych konferencji dotyczyła misyjności. Mówił o niej o. Tomasz Nogaj, który pracował w Afryce w Sudanie Południowym, a obecnie jest dyrektorem Liceum Kostka w Krakowie. Korzystając ze swojego różnorodnego doświadczenia, przedstawił temat „Misje dalekie i bliskie”. Pokazał m.in., jak młodzież szkolna może przekładać ignacjańskie inspiracje na praktykę życia. Duchowość św. Ignacego może stać się stylem życia ludzi różnego wieku i różnych stanów, których pociąga idea rozeznawania i podejmowania decyzji ze względu na pełnienie woli Bożej. Pedagogika ignacjańska to nie tylko sposób prowadzenia szkół, ale styl kształtowania swojej osobowości i odpowiedzialnego życia, które przynosi owoce dla konkretnej osoby i środowiska, w którym żyje. Narzędziem, którym się posługujemy i z którego każdy może korzystać, jest ignacjański rachunek sumienia, różniący się od rachunku sumienia, który przeprowadzamy przed przystąpieniem do spowiedzi. Polega on na podsumowaniu dnia razem z Panem Bogiem po to, żeby głębiej wejść w siebie, głębiej przyjrzeć się rzeczywistości, w której żyjemy, i bazując na tej refleksji, podejmować decyzję, jak lepiej przeżywać swoją codzienność. Czyli nie tylko, jak unikać grzechów, ale jak szukać najlepszych możliwych wyborów. Z tym wiąże się to, co nazywamy rozeznawaniem duchów, czyli przyglądaniem się temu, w jaki sposób Duch Święty i kusiciel działają w naszym życiu. Chodzi o odróżnianie doświadczeń wewnętrznych – czy pochodzą od ducha dobrego, czy ducha złego albo z naszej własnej psychiki i wyobraźni. Potrzebujemy nauczyć się świadomego życia, świadomego dokonywania wyborów, żeby też głęboko przeżywać chrześcijaństwo. I tutaj wiele możemy nauczyć się od Ignacego, który był praktykiem. To, co przekazywał innym, opierał na swoim własnym doświadczeniu, przestrzegając także przed błędami, które sam popełnił na początku duchowej drogi.

Innym słowem kluczem do duchowości ignacjańskiej jest magis, co znaczy bardziej, więcej. Jak rozumieć go dzisiaj, gdy wiele rzeczy mamy za dużo, doskwiera nam nadmiar bodźców i ofert i coraz częściej pytamy, jak uprościć życie?

Słowo magis należy widzieć w kontekście, w jakim pojawia się w Ćwiczeniach Duchownych, w ich Fundamencie. Tam św. Ignacy pisze, żebyśmy mieli w sobie taką wolność wewnętrzną, którą nazywa obojętnością; żeby nie pragnąć żadnej rzeczy dla niej samej. Nie pragnąć bardziej zdrowia niż choroby, życia długiego niż krótkiego, bogactwa niż ubóstwa itd. Ale pragnąć tylko tego, co nas bardziej – i tu pojawia się słowo magis – prowadzi do celu, dla którego jesteśmy stworzeni. I tym celem jest zjednoczenie z Bogiem, bliska więź z Jezusem Chrystusem. Słowo „bardziej” pokazuje również pewną dynamikę nieustannego starania się o wzrost. Z tym wiąże się nasze zawołanie Ad maiorem Dei gloriam – Na większą chwałę Bożą. Co ono znaczy? Porządkuje motywację. Bo czasami możemy patrzeć na swoje życie duchowe i stawiać sobie cele nierealistycznie, chcielibyśmy robić pewne rzeczy w sposób idealny. Ale jeżeli to nie wychodzi, grozi nam zniechęcenie. Natomiast św. Ignacy uczy: dąż do celu, staraj się być dzisiaj bliżej celu niż wczoraj. Gdy tę naukę stosujemy, wtedy nie przytłacza nas to, że jeszcze jesteśmy od celu stosunkowo daleko, bo idziemy w jego kierunku. Można to porównać z sytuacją z Ewangelii, kiedy pewien mężczyzna prosi Pana Jezusa o uzdrowienie swojego syna i używa zwrotu: „Jeśli coś możesz”. Jezus go w tym momencie poprawia i mówi: „Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy”. I człowiek odpowiada słowami, które są cenną modlitwą: „Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!”. Wierzę, czyli ofiarowuję tyle wiary, ile mam, a ofiarując swoje wszystko, wzrastam, żeby to, co mam, stawało się coraz większe.

Wiele propozycji św. Ignacego jest do zastosowania przez wszystkich, ale już Ćwiczenia Duchowne nie są dla każdego.

Rzeczywiście, duchowość ignacjańska jest dość uniwersalna i stanowi bogactwo dla całego Kościoła. Natomiast czasem mówi się o pewnej elitarności Ćwiczeń Duchownych i coś w tym jest w tym znaczeniu, które sam św. Ignacy podkreślał, że Ćwiczenia w całości – wszystkie cztery tygodnie – nie są dla wszystkich. Zapraszał do odprawienia pierwszego tygodnia, który skupia się na porządkowaniu swojego życia na tle Bożej miłości i miłosierdzia, świadomy, że nie każdy będzie gotowy, by pójść dalej i wejść w głębszą modlitwę, której wymagają kolejne etapy. Nie chodzi przy tym o to, żeby kogokolwiek wartościować, ale o to, żeby uznać, że nie każda droga jest dla każdego. W Fundamencie Ćwiczeń św. Ignacy dał takie wskazanie, żeby korzystać z rzeczy stworzonych o tyle, o ile pomagają, a rezygnować z nich o tyle, o ile przeszkadzają czy nie przynoszą spodziewanego owocu. I to mamy na myśli. Czyli różne są drogi do tego, żeby być blisko z Panem Bogiem: można to osiągnąć także w inny sposób.

Czym wyróżnia się duszpasterstwo w parafiach jezuickich?

Najbardziej podstawową rzeczą jest to, że postać św. Ignacego przewija się w tym, co i jak mówimy. To nasz naturalny odruch, że dzielimy się dziedzictwem i duchowością, jaką sami żyjemy. Mamy też propozycje wprost nawiązujące do inspiracji ignacjańskich. Są to np. rekolekcje w życiu codziennym, czyli inny sposób zastosowania treści Ćwiczeń Duchownych, które przeżywa się zwykle na rekolekcjach zamkniętych. Mamy też własne wspólnoty. To Magis, czyli grupy formacyjne dla nastolatków, i Manresa – dla młodzieży studiującej i pracującej. Jako jezuici jesteśmy też szczególne odpowiedzialni za szerzenie kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wynika to z faktu, że spowiednikiem św. Małgorzaty Marii Alacoque, która miała objawienia, był jezuita św. Klaudiusz de la Colombière. Konferencja, którą będziemy mieli w czerwcu, będzie dotyczyła właśnie przejścia od duchowości ignacjańskiej do Najświętszego Serca Pana Jezusa.

A za kilka dni najważniejsze wydarzenie Roku Jubileuszowego w waszej parafii.

Tak, od 25 maja do 1 czerwca przyjmujemy relikwie i ikonę św. Ignacego. Ta peregrynacja w Roku Jubileuszowym odbywa się we wszystkich dziełach jezuitów w Polsce. W naszej diecezji miała już miejsce w jezuickiej parafii Matki Bożej Kochawińskiej w Gliwicach. Chcemy to wydarzenie przeżyć jako czas pogłębionej modlitwy i duchowej łączności ze św. Ignacym. klaudia.cwolek@gosc.pl

W Roku Jubileuszowym

Parafia NSPJ w Bytomiu, ul. Pułaskiego 9 Od 25 maja–1 czerwca – peregrynacja ikony i relikwii św. Ignacego Loyoli, przywitanie na Mszy św. o 18.00. Konferencje ignacjańskie w czwarte środy miesiąca o 18.45. 25 maja – o. Jakub Kołacz SJ, dyrektor Wydawnictwa WAM – „Listy św. Ignacego”; 22 czerwca – o. Robert Więcek SJ, dyrektor Sekretariatu Krajowego Apostolstwa Modlitwy – Od św. Ignacego do Najświętszego Serca Pana Jezusa; 27 lipca – o. Marek Wójtowicz SJ – Droga do świętości Ignacego z Loyoli. Konferencje są transmitowane na bytom.jezuici.pl. W te dni goście biorą także udział w audycji w Radiu Silesia o 21.00 (96,2 FM, silesia.fm). Modlitwa ze św. Ignacym przed Najświętszym Sakramentem – czwarte czwartki miesiąca o 18.45.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama