Celem poszukiwań było odnalezienie szczątków ofiar niemieckiego totalitaryzmu, pacjentów Landes-Heil- und Pflegeanstalt Loben (przed wojną Śląskiego Szpitala Psychiatrycznego w Lublińcu), które zostały uśmiercone wskutek niemieckiej akcji krypt. T4, czyli „eliminacji życia niewartego życia”.
W wyniku prac poszukiwawczo-ekshumacyjnych odkryto dwie podłużne jamy grobowe, a w nich szczątki 24 osób, ułożonych w pozycji spoczynkowej. Wyniki badań antropologicznych na miejscu, porównane z wynikami drobiazgowej kwerendy w odnalezionych aktach medycznych pacjentów, potwierdziły, że szczątki mogą należeć do wytypowanych wcześniej ofiar zmarłych w końcu marca i kwietniu 1944 roku: siedmiu kobiet i siedemnastu mężczyzn w wieku od 24 do 64 lat. Na potrzeby śledztwa Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach w Katowicach oraz identyfikacji ofiar przez BPiI IPN, pobrano próby do badań toksykologicznych i genetycznych.
Na tym etapie prac nie odnaleziono szczątków dzieci - ofiar zbrodniczych eksperymentów medycznych, które mogą spoczywać w osobnych jamach grobowych.
Jak zaznacza Adam Kondracki z IPN, tragiczny los najmłodszych pacjentów kliniki jest dość powszechnie znany i był przedmiotem śledztw i licznych publikacji, natomiast wątek fizycznej likwidacji dorosłych nie był dotąd dostatecznie zbadany. Ustalono, że pacjentów sprowadzano do Lublińca niemal wyłącznie z terenów tzw. Prowincji Śląskiej (od 1941 roku podzielonej na Rejencję Górny Śląsk, w tym przyłączonych terenów Zagłębia Dąbrowskiego, i Rejencję Dolny Śląsk), a tylko w pojedynczych przypadkach z tzw. Sudetenlandu, Kraju Warty i rdzennych terenów Rzeszy.
W wyniku obszernej kwerendy, w oparciu o księgi zgonów lublinieckich parafii, akta USC oraz dokumentację archiwalną szpitala ustalono, że w okresie od września 1939 roku do 19 stycznia 1945 roku, kiedy do Lublińca wkroczyli Sowieci, w lublinieckim zakładzie zmarło 1766 pacjentów, w tym co najmniej 317 dzieci. 1564 z nich (w tym co najmniej 283 dzieci) spoczywa na przyszpitalnej nekropolii, na jej północnych kwaterach, co wiadomo z analizy archiwalnych zdjęć lotniczych oraz studiów układu nielicznych zachowanych obiektów, a także relacji świadków.
Wiadomo także o co najmniej 230 dorosłych pacjentach wywiezionych z Lublińca na śmierć do ośrodków zagłady w Rzeszy, związanych z akcją o krypt. T4. Gwałtowny wzrost liczby zmarłych pacjentów w czasie niemieckiej okupacji miasta na tle zgonów z lat przedwojennych oraz pierwszych powojennych miesięcy funkcjonowania placówki, ukazuje celowy mechanizm i skalę realizacji w Lublińcu nieludzkiej doktryny „Vernichtung lebensunwerten Lebens” (niem. „zniszczenie życia niewartego życia” lub „życia niegodnego życia”).
